“Waar is de loyaliteit op heden gebleven?”

Heerlijk weer om even lekker buiten in het Westerpark te wandelen. Maar nee, toch maar niet. Want het is te vol, het is onmogelijk om 1,5 meter afstand te houden. En ondertussen hoor ik collega’s zeggen dat zij afgelopen oktober al een vakantie hebben geboekt voor de zomer van 2021 (“want anders zit alles al vol”) WHAT THE PEEP?!

Sorry, maar ik trek het echt heel slecht. Ik zit al sinds 16 maart 2020 in de eerste en enige golf die ik ken. En bij iedere ‘extra’ maatregel hoor/lees/zie ik mensen zeiken: “Onze vrijheid”, “Onze, whatever.”

JA: het is irritant, tegennatuurlijk, vervelend, rot, en welke andere krachtterm je wilt gebruiken. Vind ik ook namelijk. Maar ik schrijf ‘extra’ in de vorige alinea niet voor niets tussen aanhalingstekens: voor mij zijn die maatregelen zelden nieuw. Want ik ga niet met het OV, ik beperk mijn activiteiten buiten en ontvang nauwelijks vrienden. Zeker niet nu het zomerseizoen is afgelopen.

Voor anderen zijn het inderdaad steeds heftiger maatregelen. Want die gingen deze zomer BBQ’en in het park. En dús kon ik dat niet. Diezelfde mensen gingen en masse de winkelstraten in. En dús kon ik dat niet. Die mensen gingen weer lekker samenhokken op kantoor, “want dat vergadert toch fijner.” Ja, d’ûh, dat snap ik ook wel. Ik wil ook wel weer meer van collega’s zien dan een hoofd en schouders. En geloof mij: ik wil mijn vrienden, mijn zus, mijn ouders ook wel weer eens een knuffel geven!

Ik ben niet beter of belangrijker dan anderen. Ik ben gewoon een van de velen. Ook ik wil dat de maatregelen eindigen. Maar dat kan alleen als wij allemaal ons gedrag aanpassen. Waar is de loyaliteit gebleven?

“Dat mag ik toch zelf bepalen?” Nee, dat mag je niet. De groep gaat even voor. En ja, die groep bestaat ook uit mensen die in Tietjerksteradeel wonen en die jij helemaal niet kent. Dat klopt. Ook met hen heb je rekening te houden. Dat heet namelijk ‘een samenleving’: samen leven. SAMEN. Niet jij alleen.

En nee, je vrijheid wordt jou helemaal niet afgenomen. Want je mag bij de Hofvijver op een pan slaan, je mag je aansluiten bij organisaties als ‘Viruswaarheid’ en de wetenschap in de wind slaan, en je mag op sociale media losgaan over de ‘draconische maatregelen die in een dictatoriaal regime’ thuishoren. Mag allemaal. Dus zo dictatoriaal en vrijheid afnemend is het allemaal niet.

Maar wees gewoon loyaal met je medemens, zodat we volgend jaar zomer allemáál onbekommerd in het park kunnen BBQ’en.

Posted in No category | 1 Comment

Vaccinatieplicht?

‘We’ vinden nu ‘allemaal’ dat we ons aan de corona-maatregelen moeten houden: 1,5 meter afstand, niet met grote groepen bijeen, et cetera. En waarom vinden we dat? Omdat we willen voorkomen dat het virus zich verspreidt.

Continue reading
Posted in No category | 1 Comment

Hoeveel golven kan een mens aan?

Opeens moest ik huilen; tijdens een werkoverleg. Ik voelde aan dat het zou gaan gebeuren en ik hield het niet tegen. Waren we – pré-corona – op kantoor geweest, had ik het ‘never nooit niet’ laten gebeuren. Maar corona is een feit en in dit geval ook (deels) een aanstichter.

Continue reading
Posted in No category | 1 Comment

Rechterlijke uitspraak houdt sociale en fysieke onveiligheid voor vrouwen in stand

‘Laat het recht zegevieren’ – een zinsnede waar ik veel waarde aan hecht. En ik geloof daar ook écht in. Daarom zag ik met veel vertrouwen de uitspraak in de ‘wildplas-zaak’ tegemoet. Helaas, mijn rotsvast vertrouwen in Vrouwe Justitia heeft een deukje opgelopen.

Continue reading

Posted in Nederlands, Politics | Leave a comment

Afscheid

Vandaag nam ik afscheid van een bijzondere man. Stellig, geïnteresseerd, rechtlijnig, oprecht. En… gewoon erg lief.

Dat vond ik altijd, en vind ik nu. Dat vond ik niet toen hij – heel kort – mijn docent was. Gelukkig was hij al voor mijn geboorte een familievriend; dus toen ik rond de herfstvakantie van school veranderde, was hij daarna voor mij ook weer gewoon wie hij was: heel erg zichzelf.

Ik hoorde vele anekdotes vandaag. En bij iedere zin die hem werd toegedicht, hoorde ik hem die zin uitspreken. Dat was mooi, ontroerend en soms uitermate grappig.

Continue reading

Posted in friendship, Nederlands, Politics | Leave a comment

Uneasy, skin crawling, awkward and uncomfortable

It’s an uneasy and skin crawling feeling that I’m ‘happy’ for my US Green Card holding friends that they aren’t from any of the 7 mentioned countries and/or Muslim. It’s an awkward feeling that I’m ‘happy’ I don’t know anybody from those 7 countries. It makes me feel uncomfortable to be ‘happy’ that I don’t know anybody who is affected by this.

But what’s next? Who’s next? Because that, my friends, is the uneasy, skin crawling, awkward and uncomfortable truth.

Posted in English, Politics | 1 Comment

Ode aan mijn huis

En dan opeens zit ik daar. Op mijn houten, monumentale, ingebouwde bankje in de erker. Mijn huis is leeg. Een skelet met wat rare ingewanden: de kasten laat ik staan voor mijn huisbewaarder voor een jaar.

Mijn huisje. Met je onmogelijk kleine keukentje – gebouwd voor mijn lengte. Mijn prachtige rijksmonumentje waarvan ik niet dacht dat ik het ooit voor ook maar íets (of iemand) in zou willen ruilen.

Continue reading

Posted in Nederlands, No category | 3 Comments

Moving tables

Recently, while referring to our decision to move in together, I posted on Facebook: ‘tables are moving’. Besides the cheers and witty remarks, the most asked question was: ‘What does that mean?’

Well…

Continue reading

Posted in English | 1 Comment

Lipoma

Never before did I realise how hard the muscles in my neck work. It wasn’t until they surgically removed quite a big lipoma (or as I call it: an ugly, fat lump).

The doctors did some tests before the surgery, so they knew it was completely benign and it wasn’t attached to the muscles. Both facts are good, but it was the ‘benign factor’ that called for the so called bubbles, obviously. Continue reading

Posted in English, friendship, Medical | Leave a comment

We will overcome

Today I saw a movie that got me overwhelmed with emotions. I cried. Now I must admit: I do exactly what a movie director wants me to do: a scary drum roll and I cover my eyes, a sad violin and I cry. I always joke that I could still easily cry watching Bambi.

This afternoon was different though. Not often before did I feel like this while being the cinema. Come to think of it: the last time probably was when I was a teenager, when we went to see Schindler’s List with the entire school. I remember afterwards, sitting in our local pub with my friends: quiet and shocked. Not that we didn’t know about the awfully organised and documented horrors brought on by the Nazis, but probably because a movie had more impact than our history books and stories told by parents and grand-parents whose natural aim it is to protect their offspring.

Today I saw Selma. Continue reading

Posted in English, Movies | Leave a comment